بین دو ژانر به رختخواب می روم

حماسه ی تاریکی

تراژدیِ تنهایی.

بالای سرم

رستم و هملت تا صبح فک می زنند

درحالی که زبان هم را نمی فهمند.

                                                 دی 90

کلمه نمی شوی

فرم را چون شالی

در کمد پرت می کنی و می آیی تا در دستم برف باشی.

تنها می توانم دوستت داشته باشم

و اخبار خواهد گفت

چگونه انگشتانم با برفی در مشت

آب شدند.

                                                                                                                                     آذر 90

                                                         اشاره کن به چراغ های درخت

                                                                        به گلابی ها

                                                                       و این که چگونه کرم

                                                                        نور می جَوَد. (آبان ۹۰)

به چشم هام نگاه می کند

و دروغ می گوید...

چراغ های شهر.

1.

حرفِ باران تمام نشده

پنجره را می بندم.

وقتی تو را دوست دارم

خدا را نمی فهمم.

2.

فرشته های کوچکِ باران

از رویای سرزمین های دور

دنبال تو آمده اند.

باید به قصرِ آب های شفاف برگردی

سیلابِ زیبایی!

                                                                           آبان 90

                                                                     به امیدها و رویاها

زخمت را کنار می زنی

تا خواب راحتی داشته باشی.

چشم که می بندی

خون

رویایت را لکه دار می کند

خون

شیار درد را عمیق می کند

و قطره قطره

بطریِ داخل سینه ات

سنگین می شود

و گذشته پمپاژ می شود

و زخم پمپاژ می شود.

بیدار که می شوی

گاز این بطریِ نوشابه

اشکت را درآورده.

          .  ا                                                     تابلوی «کابوس» اثر Henry Fuseli که در سال ۱۷۸۱ کشیده شد

                                                                             به یک رفیق: داوود نقی شیخی

پرده ی سیاه می افتد

و هزار فرشته ی کوچک

با چشم هایی کبود

چهره هایی زرد

خورشید را

در کاسه ای بزرگ بالا می آورند.

یکی روی صدایش بلند می شود؛

-         خانم ها و آقایان!

دنیایی که به خوردمان دادند، مسموم بود.

 با رؤیای تو پرواز کردم

باد زیر بالم را گرفت

می­دانستم

همیشه می­دانستم

دنیا آن­طور که تو می­خواهی لباس می­پوشد

راه می­رود

نگاه می­کند

شعر می­شود.

می­دانستم

دنیا به همین کوچکی است

مانند گویی در دستت.

می­خواهی این گوی را بچرخان

 تا روز شود

و فکر تو مشغولم کند

یا شب

که به تو فکر کنم.

                                                                                به ترنج

۱.

جايم را به تو مي دهم

و اين اتوبوسِ شلوغ

تكان مي خورد

تكان مي خورد

تكان مي خورد

تكان مي خورد

آن­قدر كه تو با ديگران قاطي مي شوي

و من

خودم را با ميله اشتباه مي گيرم.

- قبل مصرف خوب تكان خورديم

آقا نگهدار!

خارج از ايستگاه پياده مي شوم.

         ***

۲.

                                                         به آیدا در آینه؛ لبخند می زنی

                                                                             مرا به حرف می کشی

                                                                               مرا به شعر.

                                                                                لبت؛ شاخه ای سرخ از کلماتی رسیده.

بیا روی این سطر دراز بکش

شاید آخرین شعری باشد

که با همیم.

موهایت را باز کن

تا عطرت، کلماتم را گیج کند

شاید آخرین باری باشد

که شاعرم.

مجبوریم همدیگر را دوست داشته باشیم

هم لبخندِ تو زیباست

هم من شاعرم.

خرداد 90